KERBELA Haykırıştır, Diriliştir !

[N.K.Caferi]

KERBELA Haykırıştır Diriliştir

Diriliş haykırışıdır, Kerbela!
Hançerlere düğümlü
Bir kesilmiş başın çığlığıdır.
Cennetten kopan.

Bir derin kuyudur. Ali’nin yıllarca konuştuğu,
Bir kaptır. Sırları saklayan
Bir derin bakıştır, Güneşten parlayan

İçimde yıllanmış hüzün bulutların;
Yağmura döndüğü gündür Aşura!
Bir Peygamber Reyhanının;
Kıymetin bilinmediği andır Aşura!

Kıymetini bilene cennet,
Bilmeyene cehennem olduğu
Gündür Aşura!

Acılar senin yanında, duvarın gölgesidir
Güneşten ve duvardan başlayan
Sen acıya güneş, gölgeye duvarsın ey Kerbela!

Sen Zeyneb’e hem yas!
Hemde bayram yerisin Kerbela!

İçimde kırılan Abbas’ın kolları
Sende ciğerime batar
Sende acıtır yüreğimi
Ya sen nasıl dayandın? Koparken kolu Abbas’ın
Taş sinen, gözyaşlarına çamur olur mu? Kerbela!

Kırmızı dudakları, ciğerleri ile yarılmış Rugeyya;
Gelir aklıma her muharrem
İçimde her yudum su ateş kesilir başıma
Seni gözyaşlarımla beslerdim ey zalim Fırat
Yok, mu idi! Bir yudum suyun vermeye?
Yok, mu idi! Söylesene?
Kuru! Kuru ama bir daha Şam diyarına, hüzünlü bakma.

Kan akıyor, her Muharrem binlerce dudaktan yarana
Her bir ok yarana can feda!
Can feda! Ey Resul’ün emaneti
Can feda! Ey Fatıma’nın gözünün nuru
Can feda! Ey cennet kokulu sevgili
Can Feda!

Bir dil bıraktın geride
Bir feryat!
Bir miras aktı o dilden, bir yas damladı.
Dünyanın sinesine

Nerde? Aydınlığı yere seren güneşin, feri
Sönmüş bir volkan gibi simsiyah
Ateşi veren petrol gibi simsiyah
Her ışık yanında karanlık
Yıldırım aydınlığı gibi yanıltır gözü, ardı simsiyah


Senin mesajın bambaşka
Aydınlatır sineleri ve dünyayı
Senin mirasın olmazsa,
Dünya her ışığa rağmen simsiyah!


Bir dil bıraktın Kerbela
Her dokunuşu aydınlık ve kurtuluş
Her kelimesi Resulden bir damla
Her zerresi bir sığınak
O dile, can feda!


Her derdin altında omuzları morarmış bir beden
Her derde, sinesi Kerbela’dan daha geniş bir ova
Bir dil bıraktın Kerbela
Adı, Zeyneb olan!
Adı, Zeynel Abidin olan!
Bir çığlık ektin Kerbela…
Adı kurtuluş
Sonu ferahlık olan…

Uzeyir Yigit

[N.K.Caferi]

Ey haremi parçalanan türbesi gamlı Kerbela

Sende ağam Hüseyn yatar sureti kanlı Kerbela

Sen dağlayıp yürekleri, ağlattın Resulullah’ı.

Asırlardır yaşar sende bu matem canlı Kerbela.

—————- ————- ——– ———–

Senden mahzun akar Fırat matemi var yastadır o.

Sana yönelmeyen kalpte, maraz vardır hastadır o.

Yücelir aşkın sancağı alemdar, Abbas’tadır o.

Önünde hep baş eğeriz sancağı şanlı Kerbela.

—————- ————— ——————–

Toprağın şifadır bize,baş koyup secde ederiz.

Türbeleri Kabe bilip orada vecde gideriz.

Varlığın lütuf sayıp, seni baş tacı ederiz.

Biz seninle oluyoruz imanlı dinli Kerbela.

————— ———- ——— ————-

Hem Mekke,hem Medine’sin,sen beyt-ul ahzansın bize.

Sende dirilir kalbimiz candan öte cansın bize.

İftihar ederiz senle sen şerefsin şansın bize.

Sen izzetin miracısın, yiğit destanlı Kerbela

——————- ———– ——————–

Biz aşkı sende tanıdık,aşıkların mabedisin.

Senin aşkın bitmez bizde,hep yaşarsın ebedisin.

Sen İslam’ın son kalesi Müslüman’ın edebisin.

Sende feyze çatarız biz kuzu kurbanlı Kerbela

—————- ———– ————————–

Her gün aşuradır bize yasımız var ehl-i gamız.

Nazar eylesin şahımız icabet bulsun duamız.

Duamız budur Allah’a tez zuhur etsin ağamız.

Kalmasın bu kalp hüzünlü,gönül hicranlı Kerbela

——————– ———————- ——————–

Yaşar Topkaya

[N.K.Caferi]

Adın susuz kalmış ey Fırat,
Suyun sessiz akar Huseyn’ini yitirdiğinden.
Yüreklerde dinmeyen bir acı,
Sönmez bir od olmuş asırlardır.

Yürek yangını adıdır Huseyn,
Resulullah dilinde bir nağmedir Huseyn.
Meleklere sır olmuş Kerbubela,
Zehra ağlayalı…

Ağlamak yürek ister mevla Huseyn’e ,
Her müslüman bilemiyor acısı Huseyn’nin.
Sana layık olabilmekse imanın adı,
Biz senin Rabbine iman ettik ya Huseyn.

Kerbela kan ağlar sessiz sessiz,
Esşrken Seccad’ın senin yokluğunda ya Huseyn,
Zeyneb-i Kübra’n titretti Yezid’in sarayını.
Ya Huseyn diller seni söyler…

Habibullah sana ağlamıi sen küçükken,
Bizim ağlamamız gerekmez mi ya Huseyn…
Asgar’ın susuz giderken Rahman’a
Biz nasıl suya kanalım ya Huseyn…

Adın dillerde zikir olmuş ya Eba Abdillah
Okurken sen Kur’an kesik başınla,
Betül’ün ağlar ya Huseyn,
Gökler kan ağlar ya Huseyn.

Alemdar’ın yok artık ya Huseyn,
Resulullah nasıl severdi seni,
Aliyyun Murteza nasıl da severdi sizi,
Fatime nasıl severdi seni ya Huseyn…

“Sana layık olamadık ya Huseyn…”

MUHAMMED BAKIR

[N.K.Caferi]

Karanlıklar çöküyor Şam’dan Resul dinine!
Kılıç, kan, sabır, feryat, dinmeyen bir zelzele..
Çöller, ufuklar dolmuş otuz bin satılmışla;
Yetmiş üç cengaverin savunduğu mazlum din
Teslim edilir mi hiç kâfirler sarayına!…
Gidin tüm korkularım, karanlıklarım gidin!…

Ölüm yüklü bulutlar çökmüştü asumana ,
Acı taşırdı her yel, ölüm kusar her vaha…
Hıçkıran çadırlarda kadınlar, anne, bebek…
Bebeğe susuzluğu hangi dil dinletecek ?
Âl-i Âba görmüştü bu vahşeti çoktandır.
Resul soyu, imânı her silâhtan yamandır…

Can Abbas’ım devrildi, Aliler şehit oldu!
Kerbela çöllerinde ne yiğitler vuruldu!
Özgürlük bayrağına renk verdi al kanları!
Alevlenen bir aşkla savaştı kalanları!
İlahi direnişi otuz bine yetmiş üçün…
Onur verdi kullara, zalim saraya hüzün!…

Sen ey Resul bakışlı, kahraman, güçlü imam!
Zalim zincirleri kır! Özgürlük orda, ne gam!
Çöller cennetin oldu, melekler kanat sana…
Âh, volkanlar misali kaynasana, coşsana!…
Bu makama göz dikti tâ öteden Ümeyye.
Allah, Nebi aşkına bas kılıcı, temizle!…

Son kılıç, son damla kan oluyorken gerçeğin,
Aç kalsan, susuz kalsan, gece olsa döşeğin,
İman yüklü yüreğin bizim için çarpacak,
Bu yürek bu toprağı sana cennet yapacak,
Kerbela sahraları varsın kan, ölüm koksun,
Varsın özgürlük için Resul’ün kanı aksın…

Ok sesi, kılıç sesi, at sesi, kanat sesi,
Kahrol rezil saltanat, ihanetler Kûfe’si!
Bu savaş başka savaş, sükûnet ve adayış.
Cellatlar sürüsüne hilafet bir aldanış!…
Üç gün üç gece hep kan, açlık, susuzluk,
Âşûra günlerinde biz sizlerle kavrulduk…

Bir avuç gözü kara dalarken sağdan soldan
Perişan oldu kâfir ve boğuldu Fırat’ta
Sakife’nin intikamı sorulmuştu tağuttan,
Her kılıç perşembenin hesabıydı bir yandan.
İlahi direnişi otuz bine yetmiş üçün,
Onur verdi kullara, kâfir düşmana hüzün…

Sevgilinin öptüğü dudaklarda değnekler,
Yanarım, âh yanarım, cehennemdir seneler….
Bedr’in intikamını aldım derken lânetli,
Ciğer yiyen kadının sızlar mı ciğerleri?
Bugün âşûraların öğüdü var Fırat’ta,
Kıyam edin ey kullar, zafer bizim Sırat’ta!

Şu utanmaz tarihin çehresinde lânetler,
O devletli alimler, efsûs, güneşi gizler!
Sevdiğin, ey Müslüman, bil ki karanlıklardır,
Karanlıklar, unutma, elâ gözlü hüsrandır.
İnan, hâlâ kan-revân Kerbela sahraları,
İnan, hâlâ taht yıkar Zeyneb’in gözyaşları.

Gidin tüm korkularım, karanlıklarım gidin!
İşte çöl, işte canım, alın kollarım sizin!
Ölüm, Allah bûsesi; gördüm özleyenleri.
Hayat sizlerin olsun çekerken Allah beni.
Çadırlara su taşıyan Abbas’ım artık ben de,
Hüseyn’imi getirin; Zeyneb, önderim nerde?

Oklanan, mızraklanan, boynu vurulan, benim!
Esvâbı talan olan cân u cânânlar, benim!
Hasta, yetim, onurlu Zeynelâbidîn, benim!
Esirlerin rehberiyim, Zeyneb-i Kübrâ, benim!
Kandırılan mazurdur; ırmağı saptıranla,
Kınayanlar kınasın, savaşım vardır benim!…

Semavî divanlardan Hüseyin güler bize.
Yetmiş üçün önünde ordular geldi dize!
Kartallar kadar güçlü ve özgürüz Hüseyin…
Evrensel türkü olup aktın şelâlelerle….
Namazı ve kıyamı borçluyuz bizler sana…
Selam selam Zehrâ’ya, Haydar’a, Mustafa’ya,
Selam sana, soyuna ve beklenen İmam’a…

İsmail AYKANAT